ความเปลี่ยนแปลง

โดย… ภญ.สุภาวดี  เปล่งชัย  รพ.เสลภูมิ  ร้อยเอ็ด

 

ตั้งแต่กลางปี 2553  มานี้ ชีวิตสุภาวดี เปลี่ยนแปลงไปเยอะพอสมควร สังเกตตัวเองได้เพราะเมื่อเดือนตุลาคม – ธันวาคม  เกือบทุกๆปี ต้องเฝ้าสนามกีฬา  ไม่ว่าจะเป็นกีฬาภายใน CUP  กีฬาโซน   กีฬาสาธารณสุขจังหวัด  กีฬาระดับอำเภอ   ยิ่งแข่งเหย้า-เยือน กว่าจะได้กลับถึงบ้านก็ 3 ทุ่ม  ผลการแข่งขัน  กำหนดการแข่ง  ไม่ว่าจะแข่งระดับไหน  รู้โม๊ด   ก็เป็นเลขานุการนี่นา   กำหนดการก็ฉัน  พิธีกรก็ฉัน  หิ้วกระติกก็ฉัน   แต่งสแตนท์เชียร์ก็ฉัน  โทรทวงค่าโต๊ะจีนก็ฉัน   ชุดนักกีฬาก็ฉัน  นักกรีฑาก็ฉัน  ผู้จัดการทีมก็ฉัน  หรือเรียกให้ถูกคือเจ้าแม่งานกีฬา  5555

แต่ตอนนี้ออกจากวงการกีฬาโดยสิ้นเชิงแล้ว   ไม่น่าเชื่อว่าเภสัชกร OPD และงานคุ้มครองผู้บริโภค หน้าตาดีๆอย่างเรา  จะได้ออกเยี่ยมบ้านผู้ป่วย  งานเยี่ยมบ้านไม่เคยอยู่ใน Plan มาก่อน  จนได้มาจับงานเภสัชกรรมปฐมภูมินี่ล่ะ   แรกๆไม่รู้จะเริ่มยังไง  นานๆไปเอาวะ ออกก็ออก  ไปมันคนเดียวนี่ล่ะ        ( บางวันขับรถรพ.ออกคนเดียวจริงๆ )   ได้พี่ๆน้องๆในรพ.สต. รวมถึงอสม.ออกร่วมด้วย  ดีที่ทางพื้นที่เค้าเก่งๆกันอยู่แล้ว   แต่เภสัชกรอย่างเราเป็นเหมือนหัวหน้าทีม  เป็นหลักในงานนี้ซะแล้ว  ทำไงดี

แต่เยี่ยมๆไป ก็ยังไม่รู้ว่า คนไข้ได้รับผลดีจากการเยี่ยมของเรายังไงบ้าง  นอกจากการแนะนำวิธีกินยา  การเก็บยา  การหา DRP  ( มันเป็น routine )  จนได้เจอผู้ป่วย case นึงเมื่อกลางเดือนพฤศจิกายน 2553

พบ ชายสูงอายุ  เป็นอัมพาตจากภาวะหลอดเลือดสมองตีบ ตั้งแต่ เมษายน 2553  ตอนที่ไปพบครั้งแรก คุณตานอนอย่างสิ้นหวัง  เป็นอัมพาตซีกซ้าย  พูดไม่ได้  สามารถลุกนั่งได้เอง  มีภรรยาคอยดูแลอย่างใกล้ชิดตลอดวัน   พบทั้งยาที่ได้รับจากโรงพยาบาล  ยาสามัญประจำบ้านแผนโบราณจำนวน 6 ขวด  ( ฟังจากดีเจ ว่า “เถาเอ็นอ่อน ” รักษาอัมพาตได้ )  และที่น่าตกใจคือยาลูกกลอน  ทั้งเม็ดกลม  เม็ดรูปท่อน  เปลือกไม้สำหรับชงรับประทาน  ยาผงสีเหลืองๆ  โดยมีหมอ (เถื่อน)มารักษาให้ถึงบ้าน ในราคา 3,900 บาท  ทีนี้ล่ะเภสัชกรคบส.อย่างฉัน  ยอมไม่ได้   หาข้อมูลอีก 4 วัน รวมเสาร์ – อาทิตย์  เข้าแจ้งความที่โรงพัก  โดยมีภรรยาผู้ป่วย ไปให้ปากคำกับพนักงานสอบสวนด้วย

จากนั้นฉันได้ประสานทีม “  ศูนย์ดูแลผู้พิการครบวงจร ” ให้ออกมาดำเนินการเรื่องบัตรผู้พิการ  เพื่อคุณตาจะได้รับเบี้ยเลี้ยงเดือนละ 500  บาท   และได้ชวนน้องนักกายภาพบำบัด มาช่วยดู case นี้ด้วย   แรกๆน้องก็ฝึกให้บริหารแขนตัวเองโดยใช้มืออีกข้างช่วย  ฝึกการออกเสียง   สัปดาห์ต่อๆมาก็ให้ฝึกยืน  โดยต้องใช้คนถึง 5 คน ในการดึงร่างคนไข้ขึ้นมาจากที่นอน   ทั้ง 5 คน  มีภรรยา  นักกายภาพบำบัด  เจ้าหน้าที่แพทย์แผนไทยของรพ.สต.  อสม. และพนักงานขับรถ   ( เภสัชกรถ่ายภาพและกวาดบ้าน  )   น้องกายภาพจัดหา walker  มาให้  และให้ญาติหาเตียงไม้ไผ่มาแทนการนอนกับพื้น  ( จะได้ฝึกยืนได้ง่าย )  แต่กว่าจะได้เตียงมานอน  ก็หลายสัปดาห์เพราะเพื่อนบ้านหวังดีกลัวคนไข้ตกเตียง  ให้ยกเตียงออก   ทีมเราก็แนะนำให้ทำราวจับอย่างง่าย  นั่นล่ะกว่าจะลงตัว

ไม่น่าเชื่อ  จากเดือนพฤศจิกายน – กุมภาพันธ์   ตอนนี้ไปเยี่ยมบ้านล่าสุด เมื่อ 9 กุมภาพันธ์ 2554 นี่เอง   ฉันได้พบรอยยิ้มและแววตาที่สดใสของทั้งผู้ป่วยและภรรยา  โดยคุณยายผู้เป็นภรรยาบอกว่า   โอยคุณหมอ   ฉันคุยกับตาว่า ” นึกว่าชาตินี้ตาจะไม่ได้เหยียบแผ่นดินอีกแล้ว ” ก็เพราะตอนนี้คนไข้ของพวกเรา  ( เภสัชกร   นักกายภาพบำบัด  พยาบาลประจำรพ.สต.  เจ้าหน้าที่แพทย์แผนไทยประจำ รพ.สต.  อสม. )  กำลังหัดเดินโดยใช้ walker  ไปรอบๆบ้าน   และน้องนักกายภาพได้มอบของขวัญให้อีกชิ้นคือ cane  เป็นไม้เท้ามี 4 ขา   เท่ห์มาก

จนถึงวันนี้ฉันก็ยังคิดว่า  เภสัชกรอย่างฉันทำได้อย่างไร  สามารถช่วยให้คนนอนอย่างสิ้นหวัง  ให้มีชีวิตชีวาได้อีกครั้ง  ให้เดินได้  เท้าได้สัมผัสพื้นดินที่เค้าคุ้นเคย   ถึงแม้คุณตาเดินได้ไม่ใช่เพราะเภสัชกรเยี่ยมบ้านโดยตรง  แต่ฉันถือว่าฉันได้เป็น  case manager  ในการดูแลคุณตาให้มีชีวิตที่เปลี่ยนแปลงอีกครั้ง    เท่านี้การเปลี่ยนแปลงในชีวิตเภสัชกรอย่างฉัน  ก็มีความอิ่มใจแล้วค่ะ