อานุภาพของน้ำเขียว

โดย …ภญ.สุภาวดี  เปล่งชัย (รพ.เสละภูมิ)

ผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร  นับวันยิ่งมีผู้ประกอบการได้คิดค้นออกมาในรูปแบบต่างๆมากขึ้น  เราในฐานะที่เป็นเภสัชกรเอง ยังไม่รู้จัก และติดตามได้ทันเลย  เมื่อซักเกือบ 2 ปีที่ผ่านมา ได้รู้จักคลอโรฟิลด์ในรูปแบบอาหารเสริม  เพราะบรรดาสาวๆในโรงพยาบาล พากันนำมาผสมน้ำดื่ม เพื่อให้ผิวพรรณเปล่งปลั่งและเป็นการลดน้ำหนัก  แต่ละวันต้องเห็นพวกเธอพกน้ำเขียวกันคนละ 1 ขวด  ยังมีการคุยเล่นๆในห้องยาว่า  สงสัยจะพากันสังเคราะห์แสงเองได้ละมั๊ง  เดี๋ยวกินกันไปเขาก็คงงอกออกมา  5555     ในตอนนั้นยังไม่ได้กังวลถึงการแพร่หลายของคลอโรฟิลด์มากนักด้วยคิดว่าคนซื้อกินคงพากันอยากผิวพรรณดี เปล่งปลั่งกัน ถึงแม้จะได้ยินว่า  มีเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลซึ่งเป็นตัวแทนจำหน่ายไปขายยังหมู่บ้าน  แล้วมีคนแห่มาซื้อกันเยอะ เห็นเค้าว่าขายดียิ่งกว่าขายผักซะอีก

แต่แล้วความคิดที่ว่า  ไอ้น้ำเขียวๆ ไม่น่ามีปัญหาก็ต้องเปลี่ยนไป  เมื่อได้พบผู้ป่วยจากการเยี่ยมบ้าน  คุณยายอายุ 67 ปี  เป็นเบาหวานมานาน  เจอคุณยายครั้งแรกเมื่อ 10 พฤศจิกายน 2553  คุณยายมียารับประทานแค่ 3 รายการ คือ Metformin  1 x 3   Gliben  2 x 2 และ ASA I  1 x 1 ซึ่งก็รับประทานได้อย่างถูกต้อง  แต่คุณยายบอกว่าเหนื่อย เพลีย  เบื่ออาหารมาก  สอบถามแจ้งกินข้าวแค่วันละ 1  มื้อ   ตอนนั้นคิดว่าคุณยายมีภาวะ Hypoglycemia แน่ๆ  ( ไม่ได้นำอุปกรณ์ในการตรวจน้ำตาลในเลือดไปด้วย )  เพราะกินยาครบ แต่กินข้าววันละมื้อเอง ตามัวมาก ถึงแม้เคยลอกตาที่รพ.บ้านแพ้วแล้วก็ตาม  จนต้องให้ลูกค้าหยิบเงินทอนเอง ( คุณยายขายของชำ )   เขียน consult ลงสมุดผู้ป่วยให้แพทย์ปรับลดขนาดยาเบาหวานในนัดหน้า  พร้อมกับแนะนำให้คุณยายรับประทานอาหารให้ครบ 3 มื้อ

ผ่านมานานถึง 16 กุมภาพันธ์ 2554   ถึงได้ไปเยี่ยมบ้านคุณยายเป็นครั้งที่ 2   ดูในสมุดผู้ป่วย  แปลกมากแพทย์ปรับเพิ่มขนาดยาเบาหวาน เป็น Gliben  2 x 2   Metformin  2 -1-2   ASA 1 x1  เอ๊ะทำไม  ดูผลตรวจ FBS  แล้วก็ตกใจ น้ำตาลครั้งที่พบแพทย์เมื่อ 14 ธันวาคม 2553 สูงถึง 270  mg%   อ้าว ก็ยายบอกว่าเบื่ออาหาร กินข้าววันละ 1 มื้อนี่นา   ทำไมน้ำตาลถึงสูงขนาดนี้        แต่ยังไม่ได้ถามอะไรคุณยายก็เอาเท้าให้ดู

“   ยายหนาว เลยให้ตาก่อไฟ แล้วยายยกเท้าผิงไฟ  ยายพลาด เท้าหล่นลงถูกถ่านไฟ  ” ให้เปิดแผลให้ดู  ทำไมแผลยายสีเขียวล่ะคะ “ ก็นี่ไง  ยายเอาผงคลอโรฟิลด์ โรยที่แผล  แต่ก่อนแผลเบาหวานที่เท้ายายเมื่อปีที่แล้ว ก็หายเพราะคลอโรฟิลด์นี่แหละ ” ยายไม่ได้ไปล้างแผลที่อนามัยหรอก เดี๋ยวมันก็หาย   แต่ในใจ แผลลึกขนาดนั้น  แมลงวันตอมขนาดนั้น น่าจะมีการติดเชื้อล่ะ   กำหนดนัดเดิม 8 กุมภาพันธ์ 54 ยายก็ไม่ได้ไป  ก็แพทย์เพิ่มขนาดยาให้ยาย  แต่ยายยังกินยาในขนาดเท่าเดิมนี่นา  ยาก็เลยเหลือเยอะ

จากนั้นยายได้บ่นเรื่องอาการเบื่ออาหาร  ยายบอกเหม็นกับข้าวมาก  กินอะไรก็ไม่ได้ นี่เช้านี้กินแค่ตำบักงิ้ว   อ้าว ทำไมน้ำตาลในเลือดสูงตลอด  “ ยายกินอะไรอย่างอื่นอีกคะ  ”   “ นี่ไง น้ำคลอโรฟิลด์ แต่กินไม่เยอะนะ  เช้า เย็น เท่านั้นเอง   ” ตอนนั้นก็ยังงงๆ  เอ  หรือคลอโรฟิลด์จะทำให้ยายอิ่ม  ไม่หิวข้าว  แล้วน้ำตาลสูง มันจะสูงได้อย่างไร   ยังไงถ่ายรูปกระป๋องบรรจุไว้ก่อนก็แล้วกัน พร้อมบอกยายให้งดดื่มน้ำเขียวๆนะยายนะ    แล้วให้ยายไปพบแพทย์ที่โรงพยาบาลเพื่อรักษาแผลในวันรุ่งขึ้น  พร้อมเขียนบันทึกเยี่ยมบ้านว่าเภสัชกรสงสัยว่าคลอโรฟิลด์ และ Metformin ส่งผลให้ยายเบื่ออาหาร แล้วไม่ใช่เฉพาะคลอโรฟิลด์ผงนะ  ยังมีคลอโรฟิลด์ล้างแผล  คลอโรฟิลด์ล้างลำไส้อีก  ราคารวมๆที่คุณยายกินมาตลอด 2 ปีนี่คงเป็นหมื่นบาทแน่ๆ

ตอนเย็น  มาดูภาพที่ถ่ายไว้   ที่กระป๋องระบุ        45  servings  / 91.64  g 775  บาท

ส่วนประกอบใน 1 ช้อนชา มี      โซเดียม คอปเปอร์ คลอโรฟิลลิน   0.032  กรัม

มอลตริน           2.0045  กรัม

เอ เจ้ามอนตริน คืออะไรแน่   มอลตรินก็คือ มอลโตรเด็กซ์ตริน ( Maltrodrextrin ) ซึ่งเป็น Oligosaccharides  เมื่อเข้าไปในร่างกายก็จะเปลี่ยนเป็นกลูโคส    อ้อ   มิน่าล่ะ  ยายถึงได้อิ่มน้ำเขียวตลอดวัน ข้าวก็ไม่หิว ตามส่วนประกอบที่ระบุ แสดงว่า  1 ช้อนชา  2.0365 ได้มอนตรินไปเป็นสัดส่วนถึง  98   %  เลยทีเดียว  ส่วนคลอโรฟิลด์ได้แค่เกือบๆ 2 % เอง

พอวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2554 คุณยายก็มาที่โรงพยาบาลเสลภูมิตามที่เภสัชกรนัด  ตอนเช้าไปเดินตามหายายที่นั่งรอพบแพทย์อยู่  แล้วให้ยายไปล้างแผลด่วนที่ห้องฉุกเฉิน พร้อมฝาก case ไว้กับพี่พยาบาลคลินิกพิเศษ  วันนั้นระดับน้ำตาลในเลือดของคุณยายเป็น 236 mg% แพทย์ปรับยาใหม่  เป็น  Gliben  2 x2    Piogitazone  1 x1   MTV 1 x 2  พร้อมได้รับ  Dicloxa 1 x 4  และ Lorazepam  และ chlorazepate  ( ก็ในบันทึกเยี่ยมบ้าน เภสัชกรเขียนว่าคุณยายนอนไม่หลับ กังวลเรื่องแผล  เรื่องโรคเบาหวานด้วย จนต้องนอนร้องไห้ )

วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2554  ไปเยี่ยมบ้านคุณยายเป็นครั้งที่ 3  เวลา 15.30 น. ครั้งนี้เจาะระดับน้ำตาลในเลือด  ผล DTx = 356 mg %  ยายบอกตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาลแล้วได้ยาใหม่วันนั้น ยายก็กินข้างได้แล้วล่ะหมอ  แต่ยายกินข้าวเที่ยงเมื่อเที่ยงกว่าๆ ตอนนี้บ่ายสามโมงทำไมน้ำตาลยังสูงอยู่

“  แล้วยายเลิกกินคลอโรฟิลด์หรือยังจ๊ะ  ”

“  ยังหรอกหมอ  ยายกลัวแผลไม่หาย  ”

“  แต่ในผงคลอโรฟิลด์ มีตัวนึงที่จะทำให้น้ำตาลในเลือดยายสูงได้นะคะ  งั๊นหมอเอากระปุกคลอโรฟิลด์ยายไปเนาะ  น้ำตาลในเลือดจะได้ลดลง   ”

“  อ้าวแล้วยายจะเอาที่ไหน มาทาขายายล่ะ  เพราะถ้าไม่ได้เอาน้ำคลอโรฟิลด์ทาขา  ยายจะนอนไม่หลับนะ  เพราะขายายมันออกร้อน  เจ็บแปล๊บๆ ตอนกลางคืน  ถ้าทาแล้วจะหายน่ะหมอ  ”

“  ยายอยากหายตามัวมั๊ยจ๊ะ   ถ้าหยุดกินน้ำเขียวๆ ยายจะหายตามัวนะ  งั๊นเอาอย่างงี๊นะคะ   ยายหยุดกินน้ำเขียวๆ  แต่ให้ยายทาขาได้  ตกลงมั๊ย  ”

“   ยายน่ะ กินวันละขวดเลยล่ะหมอ  ” เสียงของตาลอยขึ้นมา

“ หมอก็ว่าแล้วเชียว  ถ้ากินวันละ 2 ครั้ง  เช้า เย็น  ทำไมน้ำตาลมันสูงขนาดนี้   สรุปว่า ทาขาได้อย่างเดียว ห้ามกินนะจ๊ะยาย  ”

คุณยายก็รับปากรับคำอย่างดี  พอดีหลานชายคุณยายกลับจากโรงเรียนพอดี  เลยแนะนำหลานให้กำกับเรื่องคลอโรฟิลด์อีกทีนึง

นี่เป็น case นึง ที่ฉันได้พลาดตั้งแต่การเยี่ยมบ้านในครั้งแรก ไม่สามารถค้นหาที่แท้จริงของคุณยายได้      คิดไม่ถึงจริงๆว่า  คลอโรฟิลด์หรือน้ำเขียวของคุณยาย จะส่งผลต่อชีวิตของคุณยายได้ขนาดนี้   นี่บ้านเมืองเราผู้ประกอบการเห็นสุขภาพเป็นสินค้าไปหมดแล้วหรือนี่   จากLink นี้

http://www.unicity.in.th/?p=342

ที่ระบุสรรพคุณอันวิลิศมาหราของคลอโรฟิลด์ยี่ห้อนี้แล้วก็อึ้ง    กองควบคุมอาหาร อย.จะรู้มั๊ยเนี่ย ว่าผลิตภัณฑ์ที่ตนอนุญาตขึ้นทะเบียนเป็นอาหาร  จะส่งผลร้ายต่อผู้ป่วยได้ขนาดนี้   เมื่อไหร่นะ ผู้ประกอบการจะมีจริยธรรม ตรงไปตรงมา ไม่กล่าวอ้างสรรพคุณโอ้อวดอันเกินจริง   และเมื่อไหร่นะ ที่อย.จะปรับปรุงระบบ Pre marketing ใหม่ซะที  รู้มั๊ยว่าในระดับชุมชน มีปัญหาเรื่องผลิตภัณฑ์สุขภาพมากมายขนาดไหน  ในเมื่อต้นน้ำไม่เคยควบคุมหรือแก้ปัญหาเลย  แล้วปลายน้ำจะให้ทำระบบ Post marketing ให้ดีได้อย่างไร